En zo begon het opbouwen weer bij Thof in januari van dit jaar. Toen in de zomer het Thof-project om de hoek kwam kijken, begon het toch weer te kriebelen… al had ik ook wel het besef dat ik pas net weer was begonnen met opbouwen.

Helaas bleek het Thof-project dan ook een “bridge too far” te zijn, zal ik maar zeggen. Toch liepen Chantal, Liselore en ik al met het idee rond om een eigen project te hebben… want een doel hebben is leuk.

In 2014 had ik de Bruggenloop al eens gelopen en in 2015 stond de Bruggenloop opnieuw op de planning, maar toen kwam er een zwangerschap om de hoek kijken. Daarom leek het ons een mooi streven om de Bruggenloop nog eens te lopen. We zouden ruim op tijd zijn en genoeg tijd hebben om rustig aan te trainen. En zo trainden we vele weken: twee keer per week bij Thof en één keer samen – of individueel – in het weekend.

Een week voor de start kwam de eerste klapper… Eén van de drie musketiers werd ziek en kreeg corona. Balen, maar opgeven is geen optie… totdat Liselore het ook begaf én ik, Amy, er toch maar voor moest gaan… Op naar de Kuip!

In 2014 had ik deze afstand voor het laatst gelopen, toen – voor mijn doen – in topvorm, met een tijd van 1:36:36.

Dit jaar had ik in eerste instantie maar één doel: niet als laatste eindigen… 
Op de dag zelf dacht ik: ik loop alleen, laat ik proberen binnen 1:50 te finishen. Een uitdaging, maar waarschijnlijk wel haalbaar.

Wave 5 start 16.00 uur: Goed, we gaan van start. Waar ik verwachtte aan de voet van de Erasmusbrug te starten, bleek dit toch een stukje verder te zijn. Mijn tempo was prima, eigenlijk net iets te hard voor ’t mooie. Enfin, ik besloot er niet te veel op te letten en vooral te kijken hoe ik me voelde. En dat ging eigenlijk best goed. De Erasmusbrug was zo gepiept. Door het schemerige Rotterdam, met een slinger van lichtjes, was het prachtig om te zien.

Bij 5,6 km de eerste drankpost. Ik liep nog lekker, nam snel een slokkie en weer doorrrr. Nog steeds liep ik ruim onder de 7:30 die ik in m’n hoofd had (ongetwijfeld voor de meeste Thoffers een slakkentempo, maar goed ;-)).

Op naar de Brienenoordbrug… en toen zag ik ineens, onderaan de brug, support staan! Familie van Kersbergen. Dat had ik totaal niet zien aankomen en vond ik zó leuk - inclusief een eigen spandoek. Of de locatie heel tactisch was weet ik niet, want ik moest mezelf even herpakken. Met een lichte brok in mijn keel begon ik aan de klim en focuste ik me op mijn ademhaling. De brug was lang en de klim was hoog en ik vroeg me vooral af: wanneer gaat ’ie nou eindelijk weer naar beneden…?

Toppunt bereikt en vervolgens jezelf weer laten gaan. Op naar 12,6 km, waar weer een drankpost stond. Vanaf nu kon ik gaan aftellen en vanaf 13 km kon ik alleen maar denken, nog maximaal 15 minuten genieten van de laatste kilometers. De Kuip kwam in zicht en in de laatste 100 meter tikte ik nog een paar mensen aan om mee te gaan rennen in plaats van wandelen… we zijn er tenslotte bijna!

Ergens hoopte ik stiekem dat ik nog iets extra’s kon geven en dat 1:45 erin zou zitten, maar de finish bleek net iets verder weg ;-). Ik sloot af met een tijd van 1:46:17.

Trots, moe, maar voldaan schrijf ik dit bericht.

Op naar een nieuw doel voor 2026: 5 km in 30 minuten ??