Wat te doen als de marathon van Rotterdam binnen twee uur uitverkoopt, je geen startbewijs hebt en een positie op de reservelijst ook geen soelaas biedt? Dan wordt je gedwongen om naar alternatieven te kijken als je niet wilt wachten op startnummers die één week van te voren via “obscure” websites tegen woekerprijzen worden aangeboden.

Ronald (onze nieuwe -en oude-penningmeester) was degene die uit deze situatie van een nood een deugd maakte. Hij werd door de organisatie van Rotterdam op het idee gebracht om in Gent de marathon te lopen. In je voorbereiding scheelt dat namelijk maar twee weken met een grotere kans op normalere weersomstandigheden, want van Rotterdam weet je: “het kan alle kanten op”.

Afijn zijn plan kwam mij ten gehore en ik was dermate enthousiast dat ik besloot om met hem mee te gaan. Zondag 30 maart was het eindelijk zo ver. Ja, het voelde als “eindelijk”, want ik was er na een voorbereiding vanaf 1 januari wel klaar mee (en klaar voor). Ik heb tijdens mijn trainingsrondjes meermaals gedachten gehad dat dit wel eens mijn laatste (stads-)marathon zou kunnen zijn.

Overigens gingen we met zijn vieren, de partners gingen gezellig mee voor de support, op zaterdagmiddag reeds naar het zonnige zuiden. Eerst startnummer halen, stad verkennen en spanning opbouwen, jullie kennen het recept van een marathonweekend wel.

Ik was nog niet eerder in Gent geweest. Na het zien van het historische centrum, de gezellige terrassen en de goede sfeer was mijn conclusie: hier kunnen we vaker naar toe!

Na een zeer ontspannen zaterdagmiddag, waarbij ik eerst halsstarrig het gerstenat probeerde links te laten liggen, maar uiteindelijk toch overstag ging onder het mom van het door Ronald uitgesproken credo “van één biertje slaap je beter, ben je minder gespannen en ga je knallen morgen”, werd de dag afgesloten met een pastamaaltijd bij een lokaal aangeprezen Italiaans restaurant.

Zondag, racedag, racekak. Nee gekheid, uiteraard wel de nodige wedstrijdspanning, maar de voorbereiding en de randvoorwaarden waren dermate goed dat ik er alle vertrouwen in had dat het voltooien van de marathon geen issue zou zijn. Wegens uur tijdverschil naar zomertijd en een aanvangstijd van 09.00 uur stond de wekker lekker vroeg. Nou, dan ben ik op mijn best, NOT!

Op het fietsie naar de start, samen met Ronald nog de laatste dolletjes, slechte grappen en slappe praat voordat we werden afgeschoten. Hebben die Belgen bedacht om voor de streep een fuik aan te leggen zodat er gefaseerd over het parcours begonnen kon worden. Bijzonder.

Ronald was zoals gebruikelijk in het vak van 3 uur gaan staan, ik had mezelf tussen 3.30 en 3.45uur gepositioneerd.

Behoudend gestart om te voorkomen dat na een uur het mooiste er al af zou zijn. Wat schertst mijn verbazing? Bij 8 kilometer komt de 3.30uur pacer in beeld. En bij 12 kilometer loop ik bij de voorste in die groep als ik keihard wordt aangemoedigd door Sanne en Nens. Ja, dat geeft gelijk weer een boost waardoor ik mezelf in moet houden.

Gaat het me lukken om bij deze groep te blijven? Het loopt wel behoorlijk ruk in zo’n grote groep bij een pacer. Het is nog net geen duwen en trekken voor de dol-dwaze-dagen, maar het lijkt er wel op. Zeker met een parcours dat typisch Belgisch aandoet met klinkers, kinderkopjes, kasseien, asfalt, geen asfalt, kuilen, keien, grind, hele brede wegen, smalle fietspaden en bovenal een stuk of vijftien keer onder een viaduct door. Echt heerlijk.

Ik wilde echter niet achter de groep lopen om te voorkomen dat ik de aansluiting zou missen. Aan de andere kant durfde ik ook niet vlak voor de groep te gaan lopen uit angst dat ik mezelf zou opblazen. Kortom, ik heb me neergelegd bij het ongenoegen van in de groep lopen, blik en verstand op oneindig met het streven om er zo lang mogelijk bij te blijven.

Het parcours begon vanaf het sportcomplex richting de binnenstad (waar vanaf het begin veel publiek aanwezig was!) om daarna via buitenwijken, natuurgebied en industrieterreinen weer via het centrum bij de finish te geraken. Bijzonder om te vermelden was de doorkomst bij kilometer 32. Daar mochten we door het voetbalstadion van KAA Gent lopen! Als voetballiefhebber vond ik dat extra leuk. Evenals de finish. Sowieso omdat je dan klaar bent, maar in dit geval was het een indoor atletiekbaan waarbij de tribunes ramvol met publiek zat die iedereen over de laatste meters naar de finishlijn schreeuwden. Hoewel…schreeuwen, met Belgisch accent klinkt het allemaal een stuk plezanter “ga door, u bent er subiet!”

Terug naar de race. Bij het stadion stond een groepje Maaslanders van MVV die toevallig ook een weekendje Gent aandeden en mij fanatiek stonden aan te moedigen. Hop, ik gelijk weer een stap harder natuurlijk en ik zat nog steeds bij de 3.30uur pacer. Gaat het dan toch lukken? Onbedoeld mijn PR verbeteren? Mijn magische grens slechten? Waar voor velen de 3uur als heilige graal gezien wordt, is dat voor mij al jaren die 3.30uur.

Details zal ik verder besparen, want het verslag is al eindeloos, maar mijn breekpunt lag op ongeveer 35 kilometer. De pacer raakte steeds verder uit beeld, mijn bovenbenen begonnen ouderwets tegen te stribbelen en als kers op de taart hadden ze in de route nog even een steile helling met kasseien opgenomen. Hel! De overige woorden die ik toen gebruikt heb, zal ik niet noteren.

Bij 40 kilometer duiken Sanne en Nens weer op voor een laatste shoutout. Ik wil heel graag, maar ik loop erbij alsof mijn knieschijven op dezelfde hoogte hangen als mijn enkels. Het ziet er niet uit. Harken in het kwadraat. Hoeveel tijd heb ik nog? Eindelijk de atletiekbaan, wennen aan het donker, de discolampen en het overweldigende geluid. Daar is de finish, hoera, wat kan een simpel wit lijntje toch een gelukzalig gevoel opwekken!

Eindtijd? 3.28uur! Hoppa. Een dikke PR, een foeilelijke medaille en inclusief een partij moeie poten, wat wil een mens nog meer? Nou, wat dachten jullie van een overheerlijk Belgisch biertje, een Belgische wafel met megaveel slagroom en een evaluatie met ons genootschap in het café? Precies. De afterparty was gezellig en maandags keerden we huiswaarts.

Ronald heeft naar eigen zeggen heerlijk gelopen en zijn doel bereikt door een top-5 tijd te lopen.

Met een tijd van 3.03 was hij zeer tevreden. Met de spierpijn na afloop absoluut niet.

Het was een mooi avontuur dat voor herhaling vatbaar is, maar dan wel op een andere locatie. Hardlopen in Gent hebben we immers wel uitgespeeld.

Groet,
Mark